Kur humbet një njeri kaq të rëndësishëm, fjalët nuk mjaftojnë për të shprehur dhimbjen. Por krahas dhimbjes, ne ndiejmë edhe mirënjohje të thellë që patëm fatin ta kishim pranë nesh.
Arbeni ishte i pari nga pesë fëmijët e familjes së AzemBekws Ulaj. Që në moshë të re mori mbi supe përgjegjësi të mëdha dhe u bë një mbështetje e fortë për prindërit. Me punë, përkushtim dhe dashuri, ai kontribuoi në rritjen dhe mirëqenien e familjes.
Ai nuk ishte vetëm vëllai i madh. Ishte shembull, udhërrëfyes dhe njeriu tek i cili mund të mbështeteshe gjithmonë.
Që i ri u dallua për seriozitetin dhe vullnetin e tij. Ishte nxënës dhe student i shkëlqyer, dhe më pas ndërtoi një karrierë të respektuar në shërbim të komunitetit. Punoi si mësues, funksionar komunal, drejtor në ministri dhe oficer i anti-kontrabandës, duke ushtruar çdo detyrë me ndershmëri, profesionalizëm dhe përgjegjësi.
Sporti ishte një nga pasionet e mëdha të jetës së tij. Me talent dhe përkushtim, ai u bë kapiten i ekipit të volejbollit “Kastrioti” në Serinë A. Në fushë, ashtu si në jetë, ishte një njeri që dinte të bashkonte njerëzit dhe të udhëhiqte me qetësi e vendosmëri.
Ai e donte gjithashtu muzikën dhe luante kitarën me pasion. Mori pjesë në jetën kulturore të qytetit të tij dhe ishte gjithmonë aktiv, krijues dhe i gatshëm të ndante talentet e tij me të tjerët.
Një nga cilësitë më të bukura të Arbenit ishte dëshira për të ndihmuar njerëzit. Gjatë viteve të punës së tij në administratën publike, ai mbështeti shumë familje në nevojë dhe kontribuoi për të përmirësuar jetën e shumë qytetarëve. Ai e konsideronte detyrën jo si privilegj, por si shërbim ndaj të tjerëve.
Për këtë arsye fitoi respektin dhe vlerësimin e shumë njerëzve. Jo vetëm për atë që bënte, por për mënyrën se si e bënte: me korrektësi, ndershmëri dhe zemërgjerësi.
Edhe në jetën publike dhe politike dha kontributin e tij me përgjegjësi dhe përkushtim, duke u përpjekur gjithmonë të sillte diçka pozitive për komunitetin e tij.
Por mbi të gjitha, Arbeni ishte një njeri i familjes.
Ai ishte një bashkëshort i përkushtuar dhe një baba i jashtëzakonshëm. Dashuria për djalin e tij të adhuruar, Rejkardin, ishte një nga gëzimet dhe krenaritë më të mëdha të jetës së tij. Familja ishte qendra e botës së tij.
Më 12 qershor, në Klinikën San Francesco në Bergamo, pas një beteje të gjatë dhe të vështirë me sëmundjen, Arbeni u nda nga jeta.
Ai e përballoi çdo ditë të kësaj sfide me dinjitet, forcë dhe kurajë. Edhe në momentet më të vështira mbeti i njëjti njeri i mirë, i qetë dhe i përkujdesshëm që të gjithë ne kemi njohur.
Nuk është rastësi që ai ishte i dashur nga kaq shumë njerëz. E vlerësonin mjekët dhe infermierët që u kujdesën për të, miqtë, fqinjët, kolegët dhe të gjithë ata që patën fatin ta njohin. Kushdo që e takonte, gjente tek ai mirësi, respekt dhe gatishmëri për të ndihmuar.
Sot i dhamë lamtumirën një vëllai, një bashkëshorti, një babai dhe një miku të dashur. Por ne nuk duam të kujtojmë vetëm dhimbjen e largimit të tij.
Duam të kujtojmë jetën e tij. Të mirën që bëri. Shembullin që la pas. Dashurinë që u dha njerëzve dhe vlerat që na mësoi me veprat e tij.
Familja ULAJ