Në kujtim të Afrim Buçaj Nokshiqi, djalit të axhës, vetëm 22-vjeçar, të marrë nga jeta në orët më të errëta të spastrimit etnik në Pejë.
Ai ishte i ri, i qetë, gjithmonë me buzëqeshje dhe i mirë — një dritë që ndriçonte çdo rreth. Unë u rrita me të, dhe mungesa e tij është plagë që as koha, as fjalët nuk mund ta mbyllin.
Nëna e tij, Zade, mbajti një dhimbje që vetëm qielli mund ta kuptonte. Ajo e përcolli Afrimin deri në banesën e fundit me një zemër të thyer, por me dinjitet. Ajo na la vitin e kaluar, dhe tani pushon pranë tij, sikur pritja e saj e pafund të kishte marrë më në fund fund.
Afrim i vogël… vetëm kjo foto ka mbetur për të. Gjithçka tjetër, shtëpia dhe jeta e tij, u kthyen në shkrumb e hi
Por dhimbja nuk ishte vetëm e saj. Edhe babai i Afrimit, vëllai i tij, motrat, shokët dhe gjithë familja mbetën me një boshllëk që nuk mbushet kurrë. Çdo buzëqeshje e munguar, çdo kujtim i paplotësuar, i shndërroi ata në bartës të një dhimbjeje që nuk shuhet.
Por ende sot, qindra familje shqiptare jetojnë në ankth e pritje. Ata nuk kanë varre, nuk kanë përgjigje. Fëmijët, vëllezërit, etërit e tyre gjenden ende diku në varreza masive të fshehura në Serbi.
Një nga më të mëdhatë, ajo e Batajnicës, u zbulua në vitin 2001. Por mënyra si doli në dritë është një turp për njerëzimin.
Prokurori për krime lufte, Dragoljub Stankovic, tregoi se një nga ata që kishte marrë pjesë në “punën e pistë” — transportimin dhe groposjen e kufomave — ishte premtuar me një banesë dy dhomëshe. Kur pas luftës nuk e mori atë që i ishte premtuar, ai tha: « Tani do t’ju tregoj ku janë, ku dhe si u zhvendosën kufomat. »
Dhe kështu doli e vërteta. 744 jetë njerëzish të pafajshëm, të reduktuara në më pak se vlera e një apartamenti. Ja llogaria kriminale.
Por edhe atëherë, në Serbi, kjo e vërtetë u prit me heshtje e ftohtësi. Sikur zbulimi i një varreze masive, në kryeqytetin e një shteti, të ishte gjëja më e zakonshme në botë.
E megjithatë, zërat e viktimave nuk mund të mbeten nën dhe.
Aty janë britmat e grave të dhunuara, fëmijëve të vrarë, fshatrave të djegura, shtëpive të plaçkitura, jetëve të shkatërruara… Kjo nuk është vetëm historia e një populli. Është një plagë mbi gjithë njerëzimin.
Ai që hoqi dorë nga nderi, shiti shpirtin dhe në fund mbeti pas asgjë.
Por ata që u vranë, ata që u groposën, ata që u zhdukën, mbeten të gjallë në kujtesën tonë.
T’i bëjmë homazh Afrimit, është të kujtojmë dinjitetin e një populli që rezistoi mes lotëve dhe plagëve. Është të refuzojmë harresën dhe të mbajmë gjallë kujtimin e të gjithë atyre buzëqeshjeve të rrëmbyera.
Sepse e vërteta del gjithmonë në dritë.
Sepse dashuria është më e fortë se urrejtja.
Sepse të dashurit nuk vdesin kurrë, derisa jetojnë ata që i duan.
—
Eventi i Brukselit
📌 30 gusht – Dita Ndërkombëtare e të Zhdukurve me Dhunë
Në këtë ditë kujtese e dhimbjeje, por edhe shprese, do të mblidhemi në një tubim paqësor në Bruksel për të kujtuar ata që mungojnë dhe për të kërkuar të vërtetën.
Tubim Paqësor – Bruksel
📍 Rue de la Loi 175, 1000 Bruxelles
🕑 30 gusht, ora 14:00
(merrni një flamur me vete)
Përderisa i kujtojmë, ata jetojnë!
Gazmend Buçaj Nokshiqi